အျဖဴေရာင္ႀကိဳး

အခုတေလာကၽြန္မစိတ္ေတြမၾကည္လင္ေနဘူး။
ရင္ထဲမွာ၀မး္နညး္စိတ္ေၾကာင့္နာက်င္ေနရတယ္။
ငိုခ်င္ေနေပမယ့္ မ်က္ရည္ကက်မလာဘဲ မြန္းၾကပ္
ေနသလိုခံစားေနရတာပါ။
ဒီလိုအျဖစ္မ်ဳိးကို ကၽြန္မလံုး၀မႀကံဳ ခ်င္ဘူးေလ..။
ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္မရဲ႕အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းအသုဘခ်
တဲ့ေန႔.......။
ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေယာက္
ကိုတစ္ေယာက္သိပ္တြယ္တာပါတယ္။
ညီအစ္မအရင္းနဲ႔မျခားခ်စ္တယ္ဆိုရမယ္..စားအတူ၊
လာအတူ..၊သြားအတူေပါ့..။ေက်ာင္းတက္လည္း
တစ္ခန္းထဲအတူတူ...အိမ္ခ်င္းကလည္းမေ၀းဘူး
ေလ...။ကၽြန္မတို႔ကဆယ္တန္းတူတူတက္ေနတဲ့
သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့..။
သူ႔နာမည္က ငု၀ါမိုး တဲ့..။သူကစိတ္ထားသိပ္ေကာင္း
တဲ့သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ပါ..။ကၽြန္မကို
လည္းအၿမဲဦးစားေပးတယ္..။
ႏွစ္ေယာက္တူတူမုန္႔စားမယ္ဆို ကၽြန္မစားခ်င္တာကို
သူမႀကိဳက္ရင္ေတာင္ လိုက္စားေပးတဲ့သူေပါ့..။
ကၽြန္မတို႔ခ်င္းသိပ္ခင္ၾကလို႔ မိဘခ်င္းေတာင္မိတ္ေဆြ
ျဖစ္ရတဲ့အထိပါပဲ..။
ဒါေပမယ့္ ကံၾကမၼာကိုဘယ္သူကတားဆီးႏိုင္ပါ့မလဲ..
သူခြဲခြါခ်ိန္တန္လို႔ ခြဲခြါသြားတယ္လို႔ပဲမွတ္ယူရေတာ့
မွာေပါ့ရွင္...။
ငု၀ါမိုး နဲ႔ သူ႔ဦးေလး..ဆိုင္ကယ္နဲ႔ကားတိုက္မိလို႔ အဲ့ဒီ
ေနရာမွာတင္ပြဲခ်င္းၿပီးဆံုးၿပီဆိုတဲ့သတင္းဆိုးကကၽြန္မ
ကိုတုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေစပါတယ္...။
ဦးေလးျဖစ္သူနဲ႔ သူဟာ ညေန ေန၀င္စအခ်ိန္ ညစာ
က်က္ရင္း စားဖို႔မုန္႔သြား၀ယ္ရင္း.. ကားတစ္စီးနဲ႔တိုက္
မိၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလံုးဆံုးပါးသြားတာပါ...။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အေလာင္းေတြကိုေတာ့ရင္ခြဲရံု
မွာ ထားထားၿပီး အဲ့ဒီကေနပဲ အသုဘခ်ၾကရပါတယ္။
ကၽြန္မက သိပ္ေၾကာက္တတ္တဲ့သူေလ..။လူေသဆို
လံုး၀ကိုမၾကည့္ရဲတာ..အခုလိုသူငယ္ခ်င္းအရင္းႀကီး
ဆီသြားဖို႔.. ေတာ္ေတာ္ေလးကုိေျခာက္ျခားေနပါ
တယ္..။
ကၽြန္မ အေမကေတာ့ လိုက္ခဲ့ဖို႔ေခၚေပမယ့္ ကၽြန္မ
မသြားရဲေနဘူး..။သူ႔ကိုေတြ႕ရင္..ကၽြန္မခံႏိုင္ရည္
လည္းရိွမွာမဟုတ္ဘူးေလ..။
အိမ္ထဲမွာပဲ တစ္ေနကုန္ငိုၿပီး ဘာမွလည္းမလုပ္ခ်င္
မကိုင္ခ်င္နဲ႔..ငိုင္တိုင္တိုင္ႀကီးကိုျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ။
အေမကေခၚတာမရတဲ့အဆံုး.. အေဖနဲ႔တူတူအသု
ဘလိုက္ပို႔ဖို႔ထြက္သြားပါၿပီ..။
အိမ္မွာ ကၽြန္မရယ္..ကၽြန္မေမာင္ေလး ေျခာက္တန္း
တစ္ေယာက္ရယ္ႏွစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့တယ္..။
ေမာင္ေလးကငယ္ေသးေတာ့ ဂိမ္းေဆာ့ဖို႔ပဲသူသိတယ္..
ဧည့္ခန္းထဲက တီဗီေရွ႕မွာသူကတစ္ေယာက္တည္း
ဂိမ္းေဆာ့ေနပါတယ္..။
ကၽြန္မကေတာ့အခန္းထဲမွာ.. ထိုင္ငိုေနတုန္းပါ..။
ေန႔လည္ ( ၁၂ း ၃၀ )ေလာက္မွာ ကၽြန္မအခန္းက
ျပဴတင္းေပါက္ခန္းဆီးစေလးက ေလမတိုက္ပါဘဲ
လႈပ္ေနေတာ့.. ကၽြန္မလည္းခန္းဆီးစကို လွမ္း
ၾကည့္လိုက္မိတယ္..။
ျပဴတင္းေပါက္ကေန.. ငု၀ါမိုးကိုေခါင္းတစ္လံုးပဲ
ျမင္ရတယ္ရွင့္..။သူကကၽြန္မကုိ စကားလာေျပာ
ေတာ့ လူကအသည္းေရာအူေရာတုန္လို႔ ေအာ္ဖို႔
ေတာင္ေမ့သြားေတာ့တယ္..။
" နင္ငါ့ဆီမလာလို႔ ငါလိုက္လာတာ..ငါ့ဆီလာခဲ့
ဦး... "
ကၽြန္မလည္း ေတာ္ေတာ္လန္႔သြားၿပီး ေမာင္ေလး
ဆီေျပးေတာ့တာပဲ...။ေမာင္ေလးကုိအေဖာ္ေခၚၿပီး
အခန္းထဲျပန္၀င္ၾကည့္ေတာ့ မရိွေတာ့ပါဘူး..။
ကၽြန္မ တစ္ကုိယ္လံုးတုန္ေနေအာင္လန္႔သြားၿပီး
ငိုခ်င္တာေတာင္ေမ့သြားရတယ္..။
ဒါနဲ႔မျဖစ္ေတာ့ဘူး ..မသြားရင္ပိုဆိုးေနမွာစိုးလို႔
ေမာင္ေလးကိုလိုက္ကူဖို႔ေခၚၿပီး..Taxi ငွား..
..ၿပီးေတာ့ ရင္ခြဲရံုကိုလုိက္ရေတာ့တယ္..။
ရင္ခြဲရံုေရာက္ေတာ့ မီးသၿဂိဳလ္ဖို႔ ကားေတြက
စထြက္ေနၿပီ...။
ကၽြန္မလည္း Taxi ေပၚကျမန္ျမန္ဆင္း..ေမာင္ေလး
ကိုလက္ဆြဲၿပီး..လြတ္တဲ့ကားေပၚအျမန္ျမန္လိုက္
တက္ရတယ္..။
ဟိုေရာက္ေတာ့ အေလာင္းေတြကခ်..မိသားစု၀င္
ေတြနဲ႔ အသိမိတ္ေဆြေတြက အေလာင္းကိုၾကည့္
..လူေတြလည္းအေလာင္းနားမွာ ..၀ိုင္းအံုေနၾက
တာေပါ့..။
လူေတြကိုအတင္းတိုးၿပီး.. အေလာင္းနားကုိ
အရဲစြန္႕သြားလို႔..ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔သူငယ္ခ်င္း
ကို..ႏႈတ္ဆက္ခဲ့လိုက္ပါတယ္..။
အေလာင္းကႏွစ္ေလာင္းဆိုေတာ့..ပို၀မ္းနည္းစရာ
ေကာင္းေနတာေပါ့..။
" ငု၀ါေရ..ေကာင္းရာမြန္ရာဘံုဘ၀ကိုေရာက္ပါေစ
သူငယ္ခ်င္းေလးရယ္... "
ကၽြန္မတိုးတိုးေလးေျပာရင္း..မ်က္ရည္ကတားလို႔မရ
ဘူး...။အေလာင္းကလည္းရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ဆိုေတာ့
သူ႔ကို ပိုသနားမိတယ္..။
ကၽြန္မမိဘေတြက ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ကို
ေတြ႕ေတာ့ ..အံ့ၾသသြားၿပီး..ေမးေနတာေပါ့..။
အသုဘရွင္ေတြေရွ႕မွာဘယ္ေျပာထြက္ပါ့မလဲ..အိမ္
ေရာက္မွေျပာျပမယ္လို႔ေျပာၿပီး..အေဖအေမတို႔နဲ႕
တူတူျပန္လာလိုက္ပါတယ္..။
အိမ္ေရာက္ေတာ့ျဖစ္သမွ်ေျပာျပေတာ့အေမက လန္႔
ေနတယ္..။အစိမ္းေသတယ္ဆိုေတာ့ဘယ္ကၽြတ္ပါ့
မလဲတဲ့..။ကၽြတ္ခ်င္ကၽြတ္မွာပါ..အဲ့လိုေတာ့မေျပာပါနဲ႔
အေမရယ္လို႔..သူငယ္ခ်င္းကိုသနားလို႔ပါ..။
ညေရာက္ေတာ့..ေန႔လည္ကအျဖစ္ကိုသတိရၿပီးတစ္
ေယာက္တည္းမအိပ္ရဲျပန္ဘူး..။
အေမတို႔ဆီသြားေတာင္းအိပ္ရတယ္..။အဲ့လိုေၾကာက္တာ
ပါ..။ေတာ္ေတာ္နဲ႔လည္းအိပ္မေပ်ာ္ဘူးေလ..။အိပ္ေပ်ာ္
ေတာ့လည္း.. ငု၀ါမိုးကိုအိပ္မက္မက္ျပန္တယ္..။
" ငါ့မွတ္စုစာအုပ္ေလး..မီမီေက်ာ္ယူထားတယ္..နင္ျပန္
ေတာင္းေပးပါဟာ.."
ညိဳးငယ္တဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ငု၀ါက..ကၽြန္မကိုလာေျပာတယ္လို႔
အိပ္မက္မက္ခဲ့တာပါ..။မနက္ေရာက္ေတာ့ကၽြန္မ..အဲ့ဒီ
အိပ္မက္ကိုပဲ..စိတ္ထဲစြဲေနေတာ့တယ္..။
မေန႔ကေတာ့..ငု၀ါအသုဘရိွလို႔ေက်ာင္းမသြားျဖစ္ေပမယ့္
ဒီေန႔ေတာ့ေက်ာင္းသြားရဦးမယ္ေလ..။
ေက်ာင္းေရာက္တာနဲ႔..မီမီေက်ာ္ကိုပဲလိုက္ရွာေနမိပါတယ္။
မီမီေက်ာ္ကိုေတြ႕တာနဲ႔..သူ႔ကိုဆြဲေခၚလာၿပီးေမးၾကည့္ရ
တာေပါ့..။
" နင္ ငု၀ါရဲ႕ မွတ္စုစာအုပ္ယူထားလားမီမီေက်ာ္.. "
" ငါကဘာလို႔ယူရမွာလဲ.. "
" နင္ယူထားရင္.ငါ့ကုိေပးပါဟာ..ေနာ္.. "
" မယူဘူးလို႔..ငါယူရင္ျပန္ေပးမွာေပါ့..နင္ကအတင္း
ေတာင္းရေအာင္..ငါယူတာျမင္လို႔လား.. "
" ျမင္ေတာ့မျမင္ပါဘူး.. "
" မျမင္ဘဲနဲ႔လာေတာင္းေနေသးတယ္.. "
" မဟုတ္ဘူးဟ..ညကငု၀ါကိုအိပ္မက္မက္တယ္..
သူကနင့္ဆီမွာေတာင္းေပးလို႔ေျပာလို႔... "
" ဟက္..ဟက္..မျဖစ္ႏို္င္တာေတြလာေလွ်ာက္ေျပာမေန
နဲ႔...."
" နင္မယံုလည္းမတတ္ႏိုင္ဘူးဟာ..ငု၀ါေရ...နင္ၾကားလား
ေတာ့မသိဘူး..ငါေတာင္းေပးတာမရဘူး..ကိုယ့္ဘာသာ
ေတာင္းေတာ့ေနာ္.. "
ကၽြန္မလည္း စိတ္မရွည္တာနဲ႔ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး..မီမီ
ေက်ာ္ေရွ႕မွာ ေျပာခဲ့လိုက္ေတာ့တယ္..။
မီမီေက်ာ္ကေတာ့..ေလွာင္ရယ္ရယ္ရင္းက်န္ေနရစ္ပါၿပီ..။
ည( ၉ )နာရီေလာက္က်ေတာ့..ကၽြန္မတို႔ၿခံေရွ႕မွာကၽြန္မ
နာမည္ကိုလာေအာ္ေနလို႔..အေဖကထြက္ၾကည့္ပါတယ္။
မီမီေက်ာ္နဲ႔သူ႔အေဖရယ္..သူ႔အစ္မရယ္သံုးေယာက္ကၽြန္မ
အိမ္ေရွ႕မွာလာေအာ္ေနတာ..။
အိမ္ထဲေခၚ၀င္ခါစရိွေသးတယ္..မီမီေက်ာ္ကလက္ထဲက
စာအုပ္ေလးကို ကၽြန္မကိုအတင္းထိုးေပးေတာ့တာပဲ..။
ကၽြန္မၾကည့္လိုက္ေတာ့..ငု၀ါမိုးလို႔နာမည္ထိုးထားတဲ့ငု၀ါရဲ႕
စာအုပ္ေလးပါ..။
" ဟမ္..နင္ေျပာေတာ့မယူထားဘူးဆို.. "
" ငါ..ေတာင္းပန္ပါတယ္ဟာ..သူ႔စာအုပ္ကိုျပန္ေပးေပးပါေနာ္.."
" ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ.. "
မီမီေက်ာ္ေျပာျပတာက..ညသူစာက်က္ေတာ့ စားပြဲခံုနေဘးမွာ
ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ကိုခ်ိတ္ထားတာတဲ့..။ေက်ာင္းလြယ္အိတ္က
ျပဳတ္က်လာလို႔..သူကထၿပီးျပန္ခ်ိတ္တာ..ေနာက္တစ္ခါထပ္
ျပဳတ္က်လာျပန္တယ္တဲ့..။
သူကတစ္ခုခုေတာ့မွားေနၿပီဆိုၿပီး လြယ္အိတ္ကိုမခ်ိတ္ေတာ့ပဲ
သူ႔နံေဘးမွာခ်ထားလိုက္ပါတယ္တဲ့..။စာက်က္ေနတုန္းမွာပဲ
သူက်က္ေနတဲ့စာအုပ္က သူ႔အလိုလိုစာရြက္ေတြလွန္လာတာ
စာအုပ္ကသူ႔ေရွ႕တည့္တည့္မွာ...သူလည္းလန္႔လို႔အေဖေရ
အေမေရ..ေအာ္ေတာ့တာတဲ့..။
သူ႔အေဖကမေၾကာက္နဲ႔သူထိုင္ေစာင့္ေပးမယ္ဆိုၿပီးထိုင္ေစာင့္
ေပးေတာ့ ခဏၿငိမ္သြားေသးတယ္လို႔ေျပာျပတယ္..။ခဏေလး
ၾကာေတာ့..သူတို႔အခန္းမီးခလုတ္ကိုတစ္ေယာက္ေယာက္ပိတ္
သလို ပိတ္သြားလို႔အခန္းတစ္ခုလံုးေမွာင္ခါမွ..သူ႔လက္ေမာင္း
ကိုလက္ေအးေအးႀကီးနဲ႔လာကိုင္ေတာ့တာပဲတဲ့..။
အဲ့မွသူ..ငု၀ါမိုးမွန္းသေဘာေပါက္ၿပီး..ကၽြန္မဆီညတြင္းခ်င္း
စာအုပ္လာေပးေတာ့တာပါ..။သူကေျပာေသးတယ္..။
" ငု၀ါက..နင့္နားမွာပဲရိွေနတာလားမသိဘူး..နင္ေျပာတာနဲ႔
လာေတာ့တာပဲ.. "
တဲ့ေလ..။ကၽြန္မေက်ာရိုးထဲထိစိမ့္သြားသလိုခံစားလိုက္ရ
တယ္..။ဒီညလည္း အေဖအေမတို႔အခန္းထဲသြားအိပ္ဖို႔
ေသခ်ာသြားပါၿပီ...။
ငု၀ါရဲ႕မွတ္စုေလးကိုဖြင့္ၾကည့္ေတာ့..ဘာမွလည္းအေရး
မႀကီးဘဲဘာလို႔မ်ားသူ႔စာအုပ္ကိုအတင္းေတာင္းခိုင္း
တာလဲလို႔ေတြးေနမိတယ္။
သူ႔စာအုပ္ကုိမနက္မွသူ႔အေမဆီသြားပို႔ေပးေတာ့မယ္
ဆိုၿပီး.. ကၽြန္မအခန္းကစာပြဲခံုေပၚတင္ထားခဲ့လိုက္တယ္။
ညတစ္နာရီ..ႏွစ္နာရီေလာက္..ကၽြန္မအခန္းကပစၥည္းေရြ႕သံ
လိုလို..တခၽြတ္ခၽြတ္အသံၾကားေနရလို႔ အေမကုိလက္တို႔ၿပီး
ေတာ့...အေမကလည္းၾကားတယ္တဲ့..။
ကၽြန္မနဲ႔အေမလည္းအရဲစြန္႕ၿပီးအခန္းထဲ၀င္ၾကည့္တာေပါ့။
အခန္းမီးဖြင့္လိုက္ေတာ့ ငု၀ါမိုးစာအုပ္ေလးကပြင့္ေနတာ
ေတြ႕ရတယ္..။စာအုပ္ကိုေကာက္ကိုင္ရင္း ဟိုဒီၾကည့္လိုက္
ေတာ့ စာအုပ္အဖံုးေအာက္မွာတစ္ခုခုခံေနတာကိုကၽြန္မ
ထိမိလိုက္ရတယ္..။
အဖံုးကုိဖြင့္ၿပီးယူၾကည့္လိုက္ေတာ့..ကၽြန္မနဲ႔ငု၀ါနဲ႔..က်ဴ ရွင္လစ္
ၿပီး အလွဓါတ္ပံုခိုးရိုက္ထားတာေလးကထြက္လာပါေတာ့
တယ္..။
ငု၀ါက ဒီပံုကိုကၽြန္မသိမ္းထားေစခ်င္လို႔ ဒီစာအုပ္ကိုယူခုိင္း
ခဲ့တာမ်ားလား...။က်ဴ ရွင္လစ္ခဲ့တာဆိုေတာ့အိမ္ကသိမွာ
ေၾကာက္ၿပီး စာအုပ္အဖံုးေနာက္မွာဖြက္ထားခဲ့တာပါ..။
ဓါတ္ပံုေလးကုိကၽြန္မ album ထဲထည့္ၿပီးသိမ္းထားလိုက္
ပါေတာ့တယ္...။စာအုပ္ကိုေတာ့မနက္လင္းတာနဲ႔သူ႔အေမ
ဆီသြားပို႔ေပးလိုက္တာေပါ့။
ရပ္ကြက္ထဲမွာလည္းတျဖည္းျဖည္းလူေျပာမ်ားလာပါတယ္။
ငု၀ါနဲ႔သူ႔ဦးေလးႏွစ္ေယာက္လံုးမကၽြတ္ဘဲေျခာက္ေနတယ္
ဆိုၿပီး...။သူ႔ဦးေလးနဲ႔ကသိပ္မခင္ေတာ့ ..ကၽြန္မအေျခာက္
မခံရပါဘူး..။မခင္ရင္မေျခာက္ဘူးထင္တယ္ေနာ္..။
ဒါေပမယ့္ ငု၀ါမိုးကိုေတာ့ ညညအိပ္မက္မက္ေနတုန္း
ပါပဲ။
ရက္လည္ေန႔ေရာက္ေတာ့ သူတို႔လာႏႈတ္ဆက္တတ္တယ္
လို႔..ေျပာၾကလို႔..ကၽြန္မကေတာ့ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ေနတာ
ေပါ့..။
အဲ့ညမွာထံုးစံအတိုင္းအေဖေမတို႔အခန္းထဲ၀င္အိပ္တာေပါ့။
ထူးဆန္းတာက.. နားနားမွာလာေျပာသံကိုေသခ်ာၾကားလိုက္
ရတာပါ..။
" ငါသြားရေတာ့မယ္..ငါ့ကိုမေမ့ပစ္ပါနဲ႔ေနာ္.."
ကၽြန္မေလ..လန္႔ႏိုးသြားေပမယ့္..မ်က္လံုးမဖြင့္ၾကည့္လိုက္ပါ
ဘူး..။သူ႔ကိုေတြ႕ရင္အရမ္းငိုမိမွာစိုးလို႔..။
အိမ္ေရွ႕မွာေခြးေတြတအားေဟာင္လာၾကတယ္..။ေခြးေတြက
အိမ္ေရွ႕ကေနသူသြားတဲ့ေနရာကိုတျဖည္းျဖညး္လိုက္ေဟာင္ၾက
တဲ့ပံုစံပါ..။
ငု၀ါမိုး..သူ..ကၽြန္မနဲ႔အေ၀းဆံုးကိုတကယ္ပဲထြက္သြားပါၿပီ...။
ကၽြန္မတသိမ့္သိမ့္ရိႈက္ငိုေနမိပါတယ္..။အခုေတာ့ကၽြန္မတစ္
ေယာက္တည္းေလ...တိုင္ပင္ေဖာ္သူငယ္ခ်င္းကုိဆံုးရံႈးလိုက္ရ
ပါၿပီ..။
ကိုယ့္အနားကအခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းဆိုတာရိွေနတယ္ဆိုရင္
တန္ဖိုးထားၾကပါေနာ္..။ဆံုေတြ႕ရတဲ့ခဏတာဘ၀ေလးမွာ
သူက အေကာင္းဆံုးတိုင္ပင္ေဖာ္ပါပဲ...။
အျဖဴေရာင္သံေယာဇဥ္ႀကိဳးေလးက..အမွတ္တရေတြအမ်ားႀကီး
ကုိဖန္တီးေပးႏိုင္ပါတယ္ရွင္...။

ျဖစ္ရပ္မွန္ကိုအေျခခံပါသည္။

ေသာ္တာလမင္းစႏၵာ
( 4.1.2016 )